Rebecca van Avezaath

“Toen de vader van Rebecca van Avezaath (Almere, 1994) na een langdurig ziektebed overleed, belandde zij in een juridische strijd met haar stiefmoeder. Een ingrijpende periode die haar niet alleen confronteerde met verlies, maar ook met de onzichtbare dynamiek van nalatenschap, loyaliteit en familierollen. Deze ervaring vormde de persoonlijke aanleiding voor haar latere werk en schrijverschap.

Professioneel beweegt Rebecca zich al jaren op het snijvlak van leiderschap, verantwoordelijkheid en persoonlijke veerkracht. In haar werk bij het Ministerie van Defensie droeg zij verantwoordelijkheid voor complexe IT-inkoopprojecten binnen een politiek-bestuurlijke context, waar belangen, druk en besluitvorming voortdurend samenkomen. Zij weet als geen ander hoe persoonlijke patronen en professionele rollen elkaar beïnvloeden — vaak zonder dat dit expliciet wordt benoemd.

Naast haar rol binnen Defensie is Rebecca co-owner en trainer bij The Development Company. Daar werkt zij met leiders, teams en professionals aan communicatie, samenwerking en persoonlijk leiderschap. Haar stijl is helder, betrokken en scherp: zij benoemt wat vaak onbesproken blijft, zonder te verzachten of te veroordelen. Juist die combinatie van zakelijkheid en menselijkheid vormt de kern van wie zij is.

Diezelfde kern ligt aan de basis van haar lezingen, die zijn opgebouwd rond haar boek Erfleed in samengestelde gezinnen. In dit boek verweeft Rebecca haar persoonlijke ervaringen met bredere inzichten en stelt zij een urgente vraag centraal: wat laten we werkelijk na? Niet alleen juridisch, maar emotioneel, relationeel en psychologisch. Erfleed is een oproep om het gesprek aan te gaan over loyaliteit, zwijgen, macht en verantwoordelijkheid binnen families — en over de patronen die ongemerkt worden doorgegeven aan volgende generaties.

In haar lezingen verbindt Rebecca het persoonlijke met het professionele. Zij laat zien hoe erfelijke patronen doorwerken in relaties, leiderschap en besluitvorming, en nodigt haar publiek uit tot reflectie op de eigen nalatenschap. Niet met pasklare antwoorden, maar met scherpe vragen die blijven hangen.”